Deel 1: René Weterings in Tulamben!

Dit bericht is gepubliceerd met dank aan DuikeninBeeld. Lees hier alle originele artikelen.

We zien het wrak al verschijnen na een klein eindje zwemmen. De USAT Liberty, ligt iets gekanteld op zijn zijde op het zand. Ondanks de drukte van duikers, snorkelaars en freedivers groeit en leeft er van alles op dit grote wrak. We kunnen onze ogen niet geloven.

Bali heeft veel kanten, zowel voor duikers als niet-duikers. René Weterings, een onderwaterfotograaf, wordt hiermee blij verrast. Hij brengt je naar Tulamben in het eerste deel van zijn drieluik.

Eerste kennismaking

Ik ben overweldigd door de schoonheid. Alles hier is nieuw voor me, dit is de eerste keer dat ik Azië bezoek. We kwamen een dag eerder aan in Denpasar. Met we bedoel ik mezelf, mijn vrouw Cindy en onze kinderen Isis en Rowan.  De vriendelijke chauffeur, die ons in tweeëneenhalf uur naar Tulamben gaat brengen, wurmt zich een weg door het drukke verkeer. Buiten de stad gaat het vaak ook niet harder dan vijftig kilometer per uur. We ondergaan de Balinese verkeerscultuur, alles rijdt door elkaar en niet geheel onbelangrijk…aan de linkerkant van de weg!

Overal rijden scooters met toeristen in T-shirt en slippers, en de lokale bevolking draagt dikke truien met handjes in de mouwen alsof het vriest. De kleine scootertjes kunnen echt alles vervoeren, van baby's die door de moeder worden vastgehouden tot matrassen, pakken met bladeren en hele koelkasten. Indrukwekkend, terwijl mijn medereizigers in slaap vallen, kijk ik uit. Ik geniet van de natuur, het uitzicht, de mensen op en langs de weg, de dieren en af en toe uiterst langzame vrachtauto's. We zijn voordat ik het weet bij Tauch Terminal Tulamben aangekomen. We worden vriendelijk ontvangen en worden naar onze kamer met uitzicht op zee geleid.

We genieten 's avonds van Balinese gerechten in het "Bamboo Restaurant" van het resort, terwijl de temperatuur heerlijk is. Het personeel is buitengewoon gastvrij en behulpzaam. Totaal uitgeput storten we in slaap.

Duiken op de USAT Liberty

Onze allereerste duik in Azië wordt een duik op het wrak van de Liberty. Het blijft spannend. Wat zullen we zien? Hoe ziet dit wrak eruit? Ik voel me beter nu ik weet dat het wrak niet erg diep begint. Het is een tijdje wennen om niet met je hele uitrusting naar het water te gaan. Het wordt gedaan door plaatselijke vrouwen die een doek op hun hoofd dragen. Ik voel me even bezwaard, maar ik ben ervan overtuigd dat dit niet absoluut nodig is. Dit werk stimuleert juist de lokale economie en bevolking. Tulamben is een zeer drukbezochte duikplaats, dus aan inkomsten geen gebrek op deze manier.

In onze drie millimeter natpakken lopen we achter het resort langs circa 300 meter naar de duikplaats. Het golft flink, de branding is sterk en de instap in deze baai is lastig met de grote keien. De gids probeert ons zo goed mogelijk te helpen. Toch word ik door een sterke golf omvergegooid en beland ik met mijn linkerscheenbeen op de keien. Een paar blauwe plekken zijn de voelbare herinneringen aan deze eerste duik op Bali.

We gaan eerst naar binnen in het ruim nadat we de buitenkant van de Liberty hebben bekeken. Het is een grote open ruimte waar een kleine groene anemoon en een klein clownvisje op een van de stalen palen wonen. Wat een leuke vondst! Verschillende koraalsoorten groeien aan de binnenkant, waaronder zachte koralen en waaierkoralen. Er zijn veel verschillende soorten vissen.

We duiken verder langs het wrak, om de paar meter duikt er wel een grote anemoon met clownvissen of een prachtige waaierkoraal op. We zien vier napoleonvissen voorbij glijden en een schooltje Oosterse diklipvissen staart ons in het ondiepe stuk aan. De duik eindigt prachtig. We komen uit het water met een grote glimlach en voorzichtig banen we ons een weg naar het strand. We worden daar weer opgewacht door de vriendelijke mensen die onze duikuitrusting terugbrengen. De kop is er af, duiken gaat hier heerlijk zijn!

Nog meer water, maar dan anders

We zijn natuurlijk niet alleen op Bali om te duiken. We willen ook genieten van cultuur en de natuur. We hebben slechts zes dagen in Tulamben en moeten beslissen. Een duik in de middag combineert goed met een bezoek aan de "Les waterval".

Met onze persoonlijke gids Maddi rijden we er in 45 minuten heen en genieten we van de chaos en de natuur op de weg. We lopen over een aangelegd pad vanaf de parkeerplaats. Een waterkanaal erlangs voorziet verschillende huisjes van water. Op sommige delen van de klim is het erg steil, dus je hebt wat kracht in je benen nodig. We zien de eerste apen in de bossen en de vlinders die bij de bloemen fladderen, en we horen vogelgeluiden.

Na ongeveer een half uur horen we het water naar beneden kletteren. Het is niet druk bij de waterval, als er tien mensen zijn, is het veel. Het is mogelijk om onder de frisse waterval te gaan staan als je durft. We doen dat ook, want we willen deze ervaring niet missen, en zo kan Isis haar "Instagram-waardige" foto's en filmpjes maken. Rowan vindt kikkervissen van wel zes centimeter in de poeltjes en vermaakt zich daar kostelijk mee. Na de verfrissende ervaring onder de waterval en een welverdiende lunch gaan we terug. We zien nog een paar apen. In de bomen laat zelfs een van de jonkies zich volledig bewonderen.

Voldaan stappen we weer in de auto en rijden we weer terug naar het resort. De middag vullen we verder met snorkelen en duiken. Ik ga samen met Rowan snorkelen, terwijl Cindy en Isis nog een duik maken op de Liberty. We genieten van koffie en een smoothie aan de bar terwijl we genieten over het uitzicht over de zee.

Melasti

Wie Bali zegt, zegt ook macrofotografie. Samen met een privégids ga ik een ochtendduik maken op duikstek Melasti, een zandhelling met veel macroleven, zo wordt mij verteld. Ik geniet van een ontbijtje en koffie aan het barretje met uitzicht op zee terwijl de eerste geluiden vanuit het duikcentrum al te horen zijn.

Ik word samen met mijn gids met een busje in minder dan tien minuten naar het strand gebracht. We gaan te water en dalen af via het zandstrandje. Het zicht is uitstekend en ik zie inderdaad een grote zandhelling. Eigenlijk denk ik…wat is hier dan te zien? Er is geen koraal te bekennen en grote vissen zie je hier ook niet. Ik zie echter snel kleine palingachtige visjes in het zand duiken, een paar prachtige zeenaaktslakken en verschillende groepjes kokerwormpjes. Kleine groene blaadjes komen uit het zand. Dit blijken de huizen te zijn waar Shaun the Sheep zeenaaktslakken wonen. De gids vindt al snel een koppeltje van de geelblauwe soort, al moet ik de eerste keer echt goed kijken wat hij wil laten zien.

Wat gaaf, ik had dit niet eens echt op mijn verlanglijstje staan, want een echte fetisj voor zeenaaktslakken heb ik niet. Maar ik geef toe, ik ben toch blij dat ik ze gezien heb! Even later verklaart de gids dat er op achttien meter diepte een tweede soort Shaun the Sheep te zien is: de groene soort. Dit is ook mooi! Ik laat de gids duidelijk merken dat ik hier blij van word. 

We gaan door en het duurt eigenlijk best lang voor de gids weer iets leuks laat zien. Ondertussen zie ik een grappig klein visje uit een soort kokertje komen. Ik maak een mooi portret met de diopter en de 45mm lens. Dit is toch wel leuk om te doen, dat kleine spul fotograferen.

AFSTREPEN

Even later ontdekte de gids een spookfluitvisje. Yes, die stond wel op mijn verlanglijstje. Wat een grappig visje is dat zeg. Het valt alleen niet mee om het vast te leggen. Ik moet goed afstand houden en met de snoot op mijn flitser mikken terwijl het visje ondersteboven boven de bodem zwemt. Ik ben blij dat het dier uiteindelijk op de foto staat.

We zitten al een tijdje op 18 meter, en geleidelijk gaan we naar wat ondieper water. Onderweg naar boven vinden we nog een groep prachtige gekleurde zeenaaktslakken, verschillende hele kleine visjes en nog een prachtige zilverblauwe bidsprinkhaankreeft. Ik glimlach, want na ruim een uur onder water begrijp ik waarom mensen dit soort duikstekken zo leuk vinden. Dit smaakt naar meer!

meer weten van rené?

Onderwaterfotograaf René Weterings is getrouwd met Cindy, vader van Isis en Rowan en woont in Geertruidenberg. Zijn passies? Het gezin, duiken, snorkelen, fotograferen en schrijven over zijn belevenissen in het water. Hij schrijft regelmatig artikelen voor o.a. DuikeninBeeld en het magazine ‘Onderwatersport’. Zijn opgedane kennis over onderwaterfotografie deelt hij graag met andere enthousiastelingen via diverse kanalen, van beginners tot gevorderden. 

In 2015 werd hij ‘Belgisch Kampioen Onderwaterfotografie’ en in 2018, 2019, 2020, 2021 én 2022 'Nederlands Kampioen Onderwaterfotografie'. Op het CMAS Wereld Kampioenschap Onderwaterfotografie 2019 in Tenerife won hij zilver voor zijn foto in de categorie 'groothoek'.

WIL JE MET RENÉ MEE OP REIS?

Houd jij ook zo van duiken en onderwaterfotografie? Of wil je juist graag eens kennismaken met het fotograferen van de onderwaterwereld? Dan is dit je kans! Samen met René Weterings biedt Diving World een exclusieve reis aan die volledig in het teken van duiken en onderwaterfotografie staat!

Meer informatie over de reis naar Bali.

meer informatie

Resort: Tauch Terminal Tulamben

Stad en/of regio: Bali, Indonesië

Blog deel 2: René Weterings in Tulamben

Duikstekken: USAT Liberty & Melasti

Tekst & foto: René Weterings